Subcapitale Humerus Fractuur (vertaling: in de kom afgebroken kop van de bovenarm)

Antwoord op de vraag waarom MSTRCHT.nl momenteel niet zo up-to-date is (understatement)…

22 januari is sowieso een gekke dag. Dat is de dag dat mijn moeder overleed maar ook de dag dat mijn man is geboren. Een dag die bitterzoet is. Ook dit jaar weer. Als ik blij wil zijn omdat er 1 jarig is hoera hoera, is er gelijk het besef is dat er een ander geliefd persoon niet bij is om dit te vieren.

Mijn lief gaat altijd gewoon werken op zijn verjaardag zodat ik niet geforceerd blij of wat dan ook hoef te doen. Tegen de tijd dat hij onderweg gaat naar huis besluit ik dit jaar toch een feestmaal bereiden. Eten is altijd goed. Niets om je ‘sip’ over te voelen en troostend. Ik drink mijn koffie op in het grand café waar wij, dochters, schoonmoeder et moi, zitten en sommeer mijn oudste om haar jas aan te doen. Ze daagt me uit: pak me dan als je kan… Ik kijk haar aan en zie aan haar gezichtje dat ze voor de zoveelste keer vandaag een strenge afwijzing verwacht te krijgen. Het is niet mijn dag en daarmee ook niet haar dag en dat laatste is erg. Dus ga ik in de starthouding staan en roep: klaar voor de start is!

Daar gaat ze, ik ren erachteraan. Sneller en sneller. Ik wil haar inhalen en haar opvangen en rondzwieren tot we dronken zijn. Maar ze valt met die slungel giraffe benen. En dan lijkt alles heel langzaam te gaan. Ik zie dat zij zich opricht, ze huilt. Ik merk dat ik in mijn val recht op haar afkom en bedenk: als ik op haar val dan plet ik haar hoofd op de betonnen vloer. Ik draai in naar links en opeens gaat alles weer fast forward. Ik val en word heel stil. Ik heb het gehoord. Het breken. De pijn is zo groots dat ik doofstom word en intens eenzaam. Dan hoor ik mijn Fiore huilen.

Fiore heeft uiteindelijk niets. Ze is enorm geschrokken van mijn duikvlucht. Ik ben opgehaald met een ambulance en heb mijn arm ernstig gebroken. De kop van mijn bovenarm is afgebroken en doormidden. Geen gips maar spartaans doormede van een sling om mijn nek moet mijn arm al bungelend in ongeveer 3 maanden vast groeien. Tot die tijd mag ik alleen maar zitten. Ook slapend. De pijn onderdruk ik met diazepam, diclofenak en paracetamol. Morfine stond ook op het menu.

Een schrijver met een gebroken arm. Isn’t it ironic?

Dit geschreven hebbende, met 1 hand en op mijn mobieltje, hoop ik dat ik sneller heel. Want ik weet niet welke pijn erger is. De pijn van de breuk, van het niet kunnen zorgen voor mijn meisjes, niet vrijen met mijn man of niet creatief kunnen denken en schrijven.

Tot spoedig! Ik doe mijn best.